تو دوره کارشناسی ارشد يه استاد عجيبی داشتيم که مديريت عمومی درس می داد. حرفای درستی می زد که لزوما خوب نبود و همچنين اکثر اوقات حرفاشو با لحن توهين آميزی می زد. موجود غريبی بود، انگليس درس خونده بود و انگار که شهيد چمران از اون دنيا برگشته و استادی پيشه کرده. البته با فرض اينکه اون دنيا حسابی بهش ساخته باشه و يکی دو تانکر آب زير پوستش رفته باشه. يکی از مباحث درسشو تحت عنوان «مديريت زنان» مطرح کرد که از همون ابتدای امر اين ديدگاه جنسيتی برخورنده می نمود.

می خنده می گه آره دیگه جنین فشار میاره به مثانه.

می گم آخه تازه از رو توالت فرنگی پا شدم....

زنانی موفقن که غش می کنن، خون بالا ميارن، حمله عصبی بهشون دست می ده

زنان موفق در نوشابه هايشان را نمی توانند خودشان باز کنند

.

تنها

-ترم

وقتی که هستی.

خوبه

روزها تو بخواب و شبها من

اينطوری ديگه لازم نيست هم-نفس هم-صحبت هم-راه هم-غذا و حتی هم-خوابه بشيم.

مرد مست عاشق زنش

...

تگری.

دنبالم نیا... من با تو به هیچ جا نمی رسم.

(همه ی زن ها شبيه به هم اند-فارسی بخند-سپيده سياوشی)

...

من با بقيه تو فيس بوک جشن می گيرم

و

تو با کادويی که به نام من و به کام خودت گرفتی جشن می گيری.

با صدای سوت کتری «دلم برای نوشتن تنگ شده» را هم می اندازم روی باقی جمله های تلنبار شده ذهنم و به آشپزخانه می دوم.

چیزی رقت انگیزتر از عکس یک زن در سالگرد ازدواجش نیست.

عکس تک نفره ای که به کمک تایمر دوربین گرفته شود.

.

وقتی نهایت همدردی با زنانگی من، غلت زدن با اکراه برای جمع کردن ملافه خونی از روی تخت باشه

.